De constructie van een filantropieschaal in "The Golden Age of Philanthropy"

contactpersoon prof. dr. Th.N.M. Schuyt

Wanneer wij ons richten op het geefgedrag van individuen en op zoek gaan naar studies en artikelen, waarin naar antwoorden wordt gezocht voor de vraag naar het waarom mensen geven, dan stuit men ook op schalen (Bekkers 2004). Bijvoorbeeld op de altruïsme –schaal (Gordon 1960), of de empathie-schaal (Davis 1983; 1994)), op de sociale waarden-oriëntatieschaal (Messick en McClintock 1968; Van Lange et al. 1997), op de vertrouwenschaal (Rosenberg 1956; Putnam 2000; Uslaner 2002), of op de “principle of care” - schaal (Bekkers en Wilhelm 2006).  

Veel van deze schalen meten houdingen in interpersoonlijke contacten en relaties en behoren  als zodanig tot het domein van de sociale psychologie (Batson 1991; 1998). Zijn deze schalen geschikt om filantropisch gedrag te onderzoeken? Is een volgens de altruïsmeschaal gebleken altruïst ook filantroop? Is iemand, die meevoelt met anderen, zijn laatste boterham weggeeft een filantroop? En, geldt het omgekeerde ook: is een filantroop per definitie een altruïst? Over deze materie bestaat een uitgebreide wetenschappelijke discussie. Het goed doen is nog wel te begrijpen als er een ander in de buurt of in het spel is. Mensen komen op voor de eigen familie, voor de eigen groep of voor anderen die men niet kent of die niet in de buurt zijn. Maar geven aan natuurbehoud, of aan kankeronderzoek als de eigen partner aan deze ziekte overleden is? De begunstigden kent men niet, ziet men niet. Er is van interactie tussen gever en ontvanger geen sprake. Dat wordt in veel schalen als basis verondersteld. Deze overwegingen bij het gebruik van schalen in huidig onderzoek naar geefgedrag vormen, naast het groeiende maatschappelijke belang van de filantropische sector, de aanleiding voor het construeren en testen van een nieuwe schaal, de filantropieschaal.

Laatst gewijzigd: vrijdag, 24 juni 2011 (13:08)